I like the flowers

I have been resting along the road for ages. Every day I see many people passing by. They chat with each other, they listen to music, they inhale nicotine – I really dislike that – or they sit down for a while on the bench standing a few meters further from the roadside than I.
If they stop along the road, parking their bike or car there, I am always afraid they will step upon me on their way toward the bench. Happily enough, that never happened. I like people sitting there. I watch them, and they don’t notice. Sometimes they’re just eating or resting, which is boring. But some of them are very interesting to look at. There are real poets among them, and artists. They describe or paint what they see as I never have seen it. At those moments, I am thankful I can stand in such an environment.
You ask me who I am? I am that flower along the road yxf3u pass by every day, forgetting to admire me.
"And yet I say unto you, that even Solomon in all his glory was not arrayed like one of these. Wherefore, if God so clothe the grass of the field, which to day is, and to morrow is cast into the oven, shall he not much more clothe you, O ye of little faith?" ~ Matt. 6:29-30, King James Bible


(Uit de oude doos - 6 november 2007)

Afgelopen nacht

Op de televisie verschijnt een kaartje van Zuid-Amerika. "Argentinië," constateer ik meteen. Argentinië ligt in dit geval aan de linkerkant van Chili, en Buenos Aires ligt op 3/4 van het land, vanaf bovenaf gerekend. De weervrouw (ik weet dat het een Afrikaanse is met lang kroeshaar in een staart) vertelt dat er in Argentinië extreme droogte heerst. Alleen in de hoofdstad Buenos Aires is net een drupje regen gevallen.
Dus we besluiten om er op vakantie te gaan. Wij - dat wil zeggen, papa, mama, en hun kinderen - zonder aanhang.

We komen er aan. Ik weet niet meer hoe, maar we zijn er gewoon opeens. We zien twee wat oudere mannen voor een gebouw zitten. De oudste van de twee is aan het roken en de ander lijkt niets te willen zeggen. Papa wil iets vragen in het Spaans. Iets met "comer nò", terwijl hij bedoelt dat we naar de stad toe willen. Ik weet dat hij de weg wil vragen, dus ik maak hem en de rest van de familie (vooral Christa, want die kent 2 woordjes Spaans) dat je de mensen beter in het Engels kunt aanspreken. Dat begrijpen ze ook wel. De familie neemt goed de tijd om dat door te laten dringen.

Papa wil nogmaals de weg vragen, maar ik zie een paar bordjes. In de kleur van Nederlandse wegwijzers, maar de vorm is variabel. Er staan meestal golfjes op. En soms gekke gebouwen waarvan ik denk dat het gebouwen moesten voorstellen. Ik maak erop uit dat we bij een kleine haven zitten. Er hoort ook een camping bij, en even later zitten we daar.

Weer even later staan we op een dijkje naast een veldje met een bomenrij erachter. Vlak voor de bomenrij staat een pony die Cover heet. Lyanne en Joël spelen onderaan de dijk, terwijl mama erbovenop staat met een pistool in haar hand. Ze wil de pony schieten. Ze concentreert en iedereen kijkt naar haar. Ik denk nog even dat het gevaarlijk is wat ze wil doen, maar ach, dat gaat toch wel goed? Ze mikt, roept "cover!" omdat we dekking moeten zoeken en schiet. Precies op dat moment draait de pony zijn hoofd weg. Ze heeft niets geraakt.

Dan word ik wakker. Wat een levendige droom...

Omdat 'ie zo geweldig is.

Op de verjaardag van de hagedis zaten de hommel en de horzel naast elkaar aan de lange, fraai versieerde tafel.
'Hoe gaat het met jou?' vroeg de hommel, terwijl hij een honingpunt naar zijn mond bracht.
'Somber,' zei de horzel.
'O ja?' vroeg de hommel, terwijl hij een paar kruimels van zijn bovenlip veegde.
'Ja,' zei de horzel, en met een donkere blik keek hij naar de verte achter de woning van de hagedis, waar een zwarte populier stond te ritselen in de wind.
Hij slikte iets weg en vertelde toen aan de hommel wat hij allemaal niet had gedaan om van zijn somberheid af te komen. Hij had een maand lang alleen maar honing gegeten, hij had met één vleugel leren vliegen...
'Waarom?' onderbrak de hommel hem. 'Word je daar minder somber van?'
'Ik weet het niet,' zei de horzel, 'maar misschien wel.'
...hij had leren rekenen, leren zingen, leren gillen.
Maar niets had geholpen.
'Ik ben somberder dan ooit!' riep hij met een zware stem.
De hommel keek hem van opzij aan en zag de rimpels en de bedroefde mondhoeken in het gezicht van de horzel. Hij schudde zijn hoofd en begreep niet waarom de horzel niet ging gonzen, fladderen of buitelen. Er wat niets vrolijkers dan dat, meende hij.
'Als je eens ging gonzen...' zei hij.
'Ach,' zei de horzel, 'ik heb zo veel gegonsd. Tot ik het niet meer kon horen.'
'O ja?' zei de hommel verbaasd.
De horzel schraapte zijn keel en zei, met een stem die leek op het gerommel van de donder in de verte: 'Ik ben zó somber dat ik... dat ik...'
Hij sprak niet verder en legde zijn hoofd naast zijn bord op de tafel. Zijn schouders schokten.
Het was stil geworden. De andere gasten aten niet meer en keken naar de horzel. Iedereen had wel eens van somberheid gehoord, maar niemand wist hoe erg het was.
Toen stak de adder zijn hoofd omhoog en gleed van zijn plaats naar de stoel van de horzel. De horzel leek nog te snikken. De adder gleed naast hem en likte aan zijn rug.
'Dacht ik wel,' zei hij, 'dacht ik wel. Hij smaakt helemaal niet somber. Onzin.'
De horzel tilde zijn hoofd op en keek de adder giftig aan.
'Ik ben wél somber,' zei hij.
'Onzin,' zei de adder. 'Storm is somber. Droge modder is somber, glad zand. Maar jij niet.'
De adder snoof aan een van de vleugels van de horzel.
'Zie je wel,' zei hij. 'Je ruikt heel opgewekt. En hier reuk je zelfs fleurig.' Hij wees naar het puntje van de vleugel.
De olifant kwam nu ook dichterbij en rook aan de andere vleugel.
'Inderdaad,' zei hij. 'Hij ruikt heel opgewekt. Wat een leuke geur.'
Er ontstond luid geroezemoes, waarin het snikken van de horzel verloren ging. Toen ging iedereen weer verder met eten en feestvieren. De hommel verslikte zich bijna in een reusachtige meelsoes.
De horzel wierp donkere blikken om zich heen, maar niemand lette meer op hem.
Toen begon hij echt te snikken en werd hij overmand door een verschrikkelijk verdriet.

Uit: Toon Tellegen - Misschien wisten zij alles

Vraag van de dag, 13 december 2011

"Which December holidays do you celebrate, and why?"


Ik heb voorheen elk jaar Sinterklaas gevierd met de familie.
Dit jaar zat ik in Hong Kong, zoals ik al heb verteld. Het was 'pas' 6 december dat ik terugkwam. De familie had al Sinterklaas gevierd. En eigenlijk vond ik dat niet eens zo'n probleem. Ik had het druk genoeg met het beantwoorden van mijn mail e.d. toen ik terugkwam.
Dit jaar heb ik Sinterklaas gevierd met kluft, een club van Ichthus. Met het dobbelspelsysteem. Maar, onder ons gezegd, er waren mensen die dat een beetje verziekten. En dat was tot op een bepaald punt grappig, maar zodra het het spel verandert en oneerlijke kansen verwezenlijkt, is dat niet leuk meer.
Anyway. Het was wel gezellig, maar omdat ik net die morgen was teruggekeerd van een ver land had ik het om 23:00 wel gezien. Ik was niet de enige, en we baanden onze weg naar huis.


Kerst vier ik niet op z'n Amerikaans - d.w.z. met een kerstboom waar cadeautjes onder liggen. Maar wel met veel en lekker eten. Ik weet alleen nog niet precies wat. Maar het kan bijna niet anders dan goed zijn. Vorig jaar was het ook heerlijk en heb ik nieuwe dingen uitgeprobeerd op de familie. Dit jaar eet ik eerste kerstdag bij vrienden van het gezin van Marie Elise (= mijn vriendin, voor mijn followers die dat niet weten) en tweede kerstdag bij de familie waar ik uit kom.


Oud&Nieuw wordt het spectaculairst. Dat vieren we in Groningen, en dat was voorgaande jaren erg gezellig - hoewel ik niet zoveel waarde hecht aan het tot ver na middernacht uithangen in het stadscentrum. Om laatstgenoemde reden gaan we hoogstwaarschijnlijk ongeveer één uur na middernacht, wanneer een groot deel van de rest de stad intrekt, naar mijn kamer/huis terug om daar te slapen (en even daarvoor misschien nog na te kletsen). Het gaat er gewoon even om dat Marie Elise voor het eerst bij mij in Groningen is en Ichthianen leert kennen.


'Nieuw' hoort natuurlijk niet bij de decemberse feestdagen. Maar dat negeer ik even.

Succesje

Okee, het is niet zo'n mooie foto, maar ik kan ook geen mooie foto's van eten maken.

Helemaal niet met slechts een webcam tot mijn beschikking ;)

Het zou er iets minder bruin en iets meer rood uit moeten zien.

Goed. Komtie.

Ericks Jambalaya
Jambalaya betekent letterlijk 'vlees met rijst' en bestaat in vele varianten, vaak met vis en/of zeevruchten. Ik heb hier voor een variant met kip gekozen - chorizo is standaard in jambalaya, net als tomatenpuree en paprikapoeder - en daar zelf wat dingen bij gedaan. Jambalaya is erg makkelijk omdat het een éénpansgerecht is. En leuk omdat je er duizenden varianten op kunt verzinnen.

Ingrediënten voor 4 personen:
- 300g basmatirijst
- 1 chorizo, in plakjes gesneden
- 300g kipfilet, in reepjes gesneden
- 2 struiken paksoi, gewassen en in de breedte in reepjes gesneden
- 2 eetlepels paprikapoeder
- 3 eetlepels ketjap
- 2 theelepels sambal badjak of sambal b(e)randang (gebruik sambal goreng voor een iets minder pittige variant)
- 2 blikjes (=6-8 eetlepels) tomatenpuree

Bereiding:
- Neem een grote (!) pan. Dit is de enige pan die je gaat gebruiken.
- Bak de kip en de chorizo in boter. Het is niet erg als je wat te veel boter gebruikt.
- Voeg de paksoi toe. Eerst het witte, even laten meebakken, en dan het groene gedeelte.
- Voeg de rijst toe en bak mee tot de rijst al het bakvet heeft opgenomen.
- Voeg de ketjap, het paprikapoeder, de sambal en 250 ml water toe.
- Breng het geheel aan de kook en roer af en toe.
- Er zit nu nog te weinig water bij; voeg water toe als het opgenomen is. Het gerecht is klaar als de rijst gaar en al het water opgenomen is.

Vraag van de dag, 23 nov 2011

Nu kom ik op een heel andere blogpagina een heel leuk concept tegen. De 'vraag van de dag'. Die staat op LiveJournal.com, en hoewel ik niet iedere dag van plan ben om de vraag te beantwoorden, vind ik het toch een leuk concept en ga ik het in ieder geval eens in de week proberen.
Nouja. Volgende week gaat alvast moeilijk worden, maar dat mag dan alvast de uitzondering zijn. Ik ga nu de vraag beantwoorden in één opzicht. De vraag is: "What do you like to do with your family?"

Ik ga namelijk maandag met mijn vader naar Hong Kong. En dat vind ik erg leuk om met hem te doen. Denk ik. Ik spreek niet uit ervaring, maartoch. Ik heb er wel erg veel zin in. :D Het is eigenlijk een examenreisje, maar dan 6 jaar na dato.
Mijn vader gaat daarna naar China, naar LED-lampleveranciers van hem.

Verder zijn er voor mij veel verschillende vormen van gezelligheid - ik heb het namelijk graag gezellig, niet per se met familie, maar daarmee sluit ik die groep nog niet uit. Wat versta ik onder gezelligheid? Gewoon, een fijn gesprek hebben, met elkaar lachen, samen dingen doen zoals spelletjes of cadeautjes bedenken. Of eten. Als de sfeer aan tafel goed is in elk geval. Of een boswandeling waartijdens (ja ik introduceer even een nieuw woord) we foto's maken. Of anderszins een dagje weg. Een weekendje Centre Parks o.i.d. is altijd genieten, hoewel de vorige keer wel héél lang geleden is.

Nog even for the record, ik zal vast nog wel andere blogjes schrijven. Ik ga proberen om deze blog ook bij te houden in Hong Kong. En ik zal niet met ellenlange verhalen aankomen, want ik heb daar zelf ook een hekel aan.

Nou, tot ziens maar weer! :)

Regenwormen, muggen en spareribs

Afgelopen weekend was er eentje weg. Een weekend dus. Weg. Een weekend weg. Zucht. Is het nou zo moeilijk? Het was in Wateren, op de grens van Drenthe en Friesland.
Men neme 6 vrienden met Staphorster roots of affectie, twee auto's en een bungalow op een parkje met bijna geen telefoon- en internetverbinding - ja, zo midden in nergens was het wel - en men wachte voor ongeveer twee volle etmalen. Veel succes gegarandeerd.
Wat hebben we voor noemenswaardigs gedaan? Op vrijdag: uitpakken, pokeren, The Hangover kijken. Om 3 uur slapen. Op zaterdag: uitslapen, bowlen, Skip-Bo spelen, uit eten, Jochem Myjer kijken (het was echt héél lang geleden dat ik zó dubbel heb gelegen - heerlijk!). Om 3 uur slapen. Op zondag: kerken, Regenwormen spelen, voetballen op de bovenverdieping, wandelen, inpakken. Om 8 uur naar huis.
Juist. Een weekendje lekker nergens aan denken. En dat was fijn. Dat zouden meer mensen moeten doen.

Oja. Nog een anekdote over de meest epische muggenmoord die er ooit bestaan heeft. Er was zaterdag een mug op de kamer van J. en mij. Eerstgenoemde probeerde de mug te vangen, maar joeg hem in plaats daarvan weg. Ondergetekende lag al lekker, maar kijkt even en zwaait met zijn arm door de lucht. Bam. De mug op de muur. Victory.

Hier istie dan.

Hier istie dan. Mijn nieuwe blog. In navolging van Elske heb ik maar deze blogger-blog als nieuwe weblog bestempeld. De oude houd ik wel, maar laat ik zoals 'ie is.
Tsja, en eigenlijk heb ik dan meteen al niks meer te vertellen. Behalve dan dat ik het heel handig vind om te kunnen mailen naar deze blog. Dat heb ik tijdens de Nijmeegse gedaan, en dat is eigenlijk ook meteen waarom ik juist deze blog heb genomen. Maar dat had ik vast al eens verteld.
Misschien leuk om met ideeën te komen voor mij. Om te gaan bloggen. Verhaaltjes? Ervaringen? Anekdotes?

This is the last time

Morgen hoef ik je niet meer te missen :D

Ik heb heel veel zin om je stem weer te horen enzo ^^


I can feel her breath as she's sleeping next to me
Sharing pillows and cold feet
She can feel my heart, fell asleep to its beat
Under blankets and warm sheets
~A Rocket to the Moon - Like We Used To

De rest van het liedje klopt niet, maar dit mis ik zo..

That was soooo sweet.

Sms: "Enig idee hoe fijn het is om van jou te houden?"

Nee, geen idee. :P Maar andersom is het minstens net zo waar :D

Je sms'te ook dat je morgen gaat inpakken en 200 km naar het noorden toe gaat slapen. Wat heerlijk dat het al zo dichtbij komt :D